GESCHREVEN DOOR LUC DEFLEM, LEVENSPARTNER VAN DE AUTEUR.

 

Had iemand Aniana ooit gevraagd een boek over haar vader te schrijven, ze had dat radicaal geweigerd, en ook nooit gekund. Zelden sprak ze over haar vader, over haar zwarte verdriet. Nooit sprak ze over zijn daad.

Het was te pijnlijk, verwoesting in de brutaalste zin van het woord.
Ze was geen schrijver en streefde andere ambities na.
Maar haar debuut is er, en wat voor een debuut.

Ze was er aanvankelijk van overtuigd dat ze een boek over Alzheimer schreef. Maar wie dieper graaft dan die bovenste laag, ziet het werkelijke thema vanuit de diepe donkere krochten van haar ziel opdoemen. Zelf werd ze hiervan pas echt bewust bij de vijfde manuscriptversie.

Elke strijd die ze leverde – tegen haar moeders wegkwijnen, tegen haar eigen ziek-worden en altijd maar ziek-blijven, tegen haar verleden, heden én toekomst – verborg een uitweg, een excuus om haar pijn maar niet onder ogen te hoeven zien. Het decor van haar leven diende als richtingaanwijzer om haar ogen te openen voor de krassen waardoor ze getekend en geketend was, sinds haar vaders onomkeerbare, totaal onverwachte vertrek.

Het Einde Is Nu beschrijft niet alleen het einde van een tweede allesoverheersend verlies, maar luidde voor haar het einde in van het jarenlange ontkennen van haar trauma.
Omdat ze toen zélf het besluit nam: ‘Genoeg dood. Ik wil zó graag weer leven.’

Zestien jaren na de feiten ging ze eíndelijk de juiste strijd aan, de deugdelijke strijd, de strijd tegen het monster in zichzelf.

Schrijven was de weg.
Schrijven was herstellen, herboren worden, en bevrijd in het leven mogen staan.

Na een tergend lang schrijf- en verwerkingsproces, bleek de laatste zet naar bevrijding het luidop uitspreken van de pijnlijkste woorden van haar bestaan: ‘Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd. Door ophanging.’

De ultieme verlossing komt wanneer je het aandurft het moeilijkste pad te bewandelen, bewust kiest om net die – op het eerste zicht – ónmogelijke uitdaging aan te gaan.

‘Niets is onmogelijk,’ zei ze me al duizend keer sinds we samen zijn.

Niets is onmogelijk, omdat haar bestaan het met goed en kwaad telkens weer bewijst.

Ze koos voor de zware weg en deed ze een gooi naar het felbegeerde TEDx-podium waarop elke spreker met een boodschap ooit in zijn leven wil staan.

Als ze dan toch haar verhaal naar buiten zou brengen, waarom dan niet meteen voor de ganse wereld. Ze was in de wolken toen ze als een van de veertien uitverkorenen geselecteerd werd om haar verhaal te vertellen op het TEDx event van 16 december 2018.

Ik zag haar werken, schrijven, huilen, redigeren, nog meer huilen, tot haar finale tekst uiteindelijk het licht zag. ‘Nooit kan ik deze woorden hardop voordragen,’ zei ze alsmaar. ‘Het kost al zoveel moeite ze op te schrijven.’

Maar die decemberdag sprak ze daadkrachtig de moeilijkste woorden van haar bestaan uit, het gruwelijke feit waarvan slechts enkelingen uit haar verleden op de hoogte waren en dat ettelijke vrienden en kennissen pas tijdens haar achttien minuten prime timevoor het eerst te horen kregen.

Alleen ikzelf wist werkelijk wat haar die dag te doen stond, ik heb achttien minuten lang mijn tranen van trots en geluk de vrije loop gelaten.

Bekijk de TedX Talk