Mijn verhaal in 9 sleutelmomenten

1

3 januari 2020

MIJN BOEK HET EINDE IS NU VERSCHIJNT OFFICIEEL

Drie jaar heeft het me gekost. Maar het is gelukt!

HET EINDE IS NU was een leerproces. Ik was geen schrijver, ik heb het vak geleerd door me drie – jawel, drie! – jaar lang op te sluiten in een zolderkamertje.

HET EINDE IS NU was een eenzaam proces. Ik leidde een mooi leven, ik kreeg steun van de liefste man die ik me ooit had kunnen wensen, maar tegelijk werd ik verscheurd door pijn en verdriet.

HET EINDE IS NU was een ontdekkingsproces. Ik ben eraan begonnen in een poging om het dementieproces van mijn moeder te verwerken, maar ik heb onderweg geleerd dat ik nog meer worstelde met de zelfmoord van mijn vader. Dat dit trauma nog integraal onaangeraakt bleef en dat ik dat nog van nul af aan moest verwerken.

HET EINDE IS NU was een louterend proces. Ik heb geleerd om mijn leven terug op de rails te zetten en te kiezen voor gelukkig zijn. Dat is misschien wel mijn belangrijkste boodschap: je moet niet hopen op beterschap, je moet je lot in eigen handen nemen. Hoop is een passieve daad, enkel actie leidt tot resultaat.

2

15 december 2019

START EXPRESS YOUR İ EN DOT YOUR İ

EXPRESS YOUR İ is een uitgeverij met een missie. Er zijn veel verhalen die absoluut verteld moeten worden. In een boek, een stripverhaal, een fotoreeks, een game, …

Verhalen kunnen allerlei vormen aannemen, maar elk verhaal zal écht zijn en zal inspiratie tot positieve verandering bieden.
We willen een verhalenfabriek zijn, een story factory.
Mensen de kans geven om hun verhaal te vertellen en op die manier andere mensen inspireren om hetzelfde te doen.

Maak kennis met EXPRESS YOUR İ

De foundation DOT YOUR İ heeft als doel om ondersteuning te bieden aan nabestaanden die een geliefde aan zelfmoord hebben verloren.

Het is onze ultieme droom om mensen te mogen redden van een zelfmoord – al is het maar één persoon per dag – omdat die niet één, maar ettelijke levens verwoest.

We ontwikkelen programma’s, trainingen en coaching die erop gericht zijn om terug kracht en vreugde in het leven te vinden. Stuk voor stuk worden onze programma’s afgetoetst en begeleid door experts in hun vakgebied.

Zelfmoord is een gigantisch probleem, waar veel te weinig middelen en mankracht voor wordt uitgetrokken. Onze stichting is geen alternatief voor de bestaande hulp, maar wel een aanvulling.

Maak kennis met DOT YOUR İ

3

12 december 2015

IK BEGIN MET SCHRIJVEN

Ik herinner me nog precies het moment waarop ik besliste: ik ga een boek schrijven. Tijdens de Music For Life-campagne – tegenwoordig De Warmste Week – van Studio Brussel in 2012 sprak een man op de radio over dementie. Hij kampte met precies dezelfde gevoelens als ik en kon er met niemand over praten, net zomin als ik.

Ik begon met tweets en daarna een blog, als het ware om te leren schrijven, om de discipline te vinden die nodig is om elke dag voor je laptop te gaan zitten en uit te zoeken welke woorden je nodig hebt om je gevoelens en ideeën weer te geven.

Ik vatte het idee op om een boek te schrijven over mijn innerlijk gevecht tegen mijn moeders dementie en onderweg de wereld bewust te maken van de desastreuze gevolgen van de ziekte, zowel voor de patiënt als de naaste familie en vrienden. Maar de eerste 500 woorden die zich aandienden, kwamen klaarblijkelijk vanuit mijn diepste krochten en beschreven de pijn die me innerlijk verscheurde na de dood van mijn beminde vader.

Mijn eerste manuscript was een turf van 2000 bladzijden. Niet één verhaal, maar vier verhalen. Ik kreeg het advies om die verhalen uit elkaar te halen. Die oefening heeft me uiteindelijk drie jaar aan de schrijftafel gekluisterd gehouden. Ik heb tot vijf maal toe mijn manuscript volledig herschreven.

Vandaag kan ik zeggen: het was de moeite waard!

2

15 december 2019

START EXPRESS YOUR İ EN DOT YOUR İ

EXPRESS YOUR İ is een uitgeverij met een missie. Er zijn veel verhalen die absoluut verteld moeten worden. In een boek, een stripverhaal, een fotoreeks, een game, …

Verhalen kunnen allerlei vormen aannemen, maar elk verhaal zal écht zijn en zal inspiratie tot positieve verandering bieden.
We willen een verhalenfabriek zijn, een story factory.
Mensen de kans geven om hun verhaal te vertellen en op die manier andere mensen inspireren om hetzelfde te doen.

Maak kennis met EXPRESS YOUR İ

De foundation DOT YOUR İ heeft als doel om ondersteuning te bieden aan nabestaanden die een geliefde aan zelfmoord hebben verloren.

Het is onze ultieme droom om mensen te mogen redden van een zelfmoord – al is het maar één persoon per dag – omdat die niet één, maar ettelijke levens verwoest.

We ontwikkelen programma’s, trainingen en coaching die erop gericht zijn om terug kracht en vreugde in het leven te vinden. Stuk voor stuk worden onze programma’s afgetoetst en begeleid door experts in hun vakgebied.

Zelfmoord is een gigantisch probleem, waar veel te weinig middelen en mankracht voor wordt uitgetrokken. Onze stichting is geen alternatief voor de bestaande hulp, maar wel een aanvulling.

Maak kennis met DOT YOUR İ

3

12 december 2015

IK BEGIN MET SCHRIJVEN

Ik herinner me nog precies het moment waarop ik besliste: ik ga een boek schrijven. Tijdens de Music For Life-campagne – tegenwoordig De Warmste Week – van Studio Brussel in 2012 sprak een man op de radio over dementie. Hij kampte met precies dezelfde gevoelens als ik en kon er met niemand over praten, net zomin als ik.

Ik begon met tweets en daarna een blog, als het ware om te leren schrijven, om de discipline te vinden die nodig is om elke dag voor je laptop te gaan zitten en uit te zoeken welke woorden je nodig hebt om je gevoelens en ideeën weer te geven.

Ik vatte het idee op om een boek te schrijven over mijn innerlijk gevecht tegen mijn moeders dementie en onderweg de wereld bewust te maken van de desastreuze gevolgen van de ziekte, zowel voor de patiënt als de naaste familie en vrienden. Maar de eerste 500 woorden die zich aandienden, kwamen klaarblijkelijk vanuit mijn diepste krochten en beschreven de pijn die me innerlijk verscheurde na de dood van mijn beminde vader.

Mijn eerste manuscript was een turf van 2000 bladzijden. Niet één verhaal, maar vier verhalen. Ik kreeg het advies om die verhalen uit elkaar te halen. Die oefening heeft me uiteindelijk drie jaar aan de schrijftafel gekluisterd gehouden. Ik heb tot vijf maal toe mijn manuscript volledig herschreven.

Vandaag kan ik zeggen: het was de moeite waard!

4

8 november 2014

IK STAP IN HET HUWELIJKSBOOTJE

De mooiste dag van mijn leven. Een cliché, maar so be it.

Toen ik in het huwelijksbootje stapte met de man van mijn leven, stapten we samen uit het zakenleven. Het rationele leven maakte plaats voor het echte leven, dat van het gevoel.

Doordat ik eerst van mezelf moest leren houden, had ik lange tijd vastberaden neen gezegd tegen elke man die mij niet waard was. Tot het universum mij na vijf jaar als single de grootse, puurste vorm van liefde schonk die een mens zich wensen kan.

Door het ervaren van onze grootse liefde, groeide de intentie om onze levenslessen in persoonlijke groei te delen met de wereld, opdat elke mens dat soort geluk zou mogen ontdekken.

5

25 september 2014

MIJN LIEVE MOEDER OVERLIJDT

Vier jaar nadat ze de diagnose dementie had gekregen, overleed mijn lieve moeder.

Toen ze op 65-jarige leeftijd de eerste tekenen van de ziekte van Alzheimer vertoonde, heb ik samen met mijn zus beslist om voor haar te zorgen. Ik heb die zorgen op mij genomen tot aan haar dood. De innerlijke strijd tegen haar ziekte, tegen een tweede traumatisch einde van mijn tweede ouder, was hartverscheurend.

Ik was de uitputting nabij maar het leren accepteren van wat het leven ons toebedeelt, heeft me verrassende inzichten en nieuw geluk opgeleverd.

Om mijn verdriet aan te pakken, wilde ik het verhaal over mijn moeder schrijven. Al doende kwam ik tot het besef dat mijn strijd tegen de aftakeling van mijn moeder direct gekoppeld was aan de innerlijke strijd die ik stilzwijgend voerde tegen mijn vaders onverwachte heengaan.

Mijn moeder heeft de zelfmoord van mijn vader nooit verwerkt. Ze bleef lachen, maar ik herkende dat.

Zo heb ik het ook altijd gedaan. Tot ik besliste om mijn leven volledig anders aan te pakken dan mijn ouders me hebben voorgedaan, en ik het verwerkingsproces van beide trauma’s ben aangegaan door erover te schrijven en daardoor de pijn recht in de ogen te kijken.

6

3 januari 1997

MIJN VADER BEROOFT ZICH VAN HET LEVEN

De dag dat alles veranderde. Al heb ik dat lang ontkend.

Meer dan 20 jaar na de feiten heb ik de zelfmoord van mijn vader eindelijk een plaats kunnen geven. Ik heb er 20 jaar niks over kunnen zeggen. Geen woord. Ik kon het woord “zelfmoord” niet aanhoren, laat staan uitspreken.
Dat kan ik nu wel. Een grootse overwinning.

Of ik zijn dood helemaal verwerkt heb? Ik denk dat zo’n hartverscheurend verlies nooit volledig kan weggegomd worden. De barst blijft. Maar het beheerst mijn doen en laten niet meer. Ik heb zelf controle genomen over mijn leven.

Pas tijdens het schrijven van Het Einde Is Nu ben ik boeken beginnen lezen over zelfmoord. Ik herinner me nog mijn eerste boek over zelfmoord, van Joost Zwagerman. Ik zie me nog zitten in de tuin. Het was verschrikkelijk, ik voelde elke pijnscheut als gebeurde het gisteren. Ik zat nog helemaal in het begin van mijn lang uitgesteld rouwproces.

Sindsdien heb ik me verdiept in het onderwerp. Met de foundation Dot Your İ probeer ik zelfmoord bij de wortels aan te pakken en begeleiding te organiseren voor nabestaanden, die een zeer belangrijke risicogroep zijn om zelf te sterven aan zelfdoding.

Een verklaring voor mijn vaders zelfmoord?
We hebben enkel een briefje gevonden waarop stond: ik ben ik de garage. Ik zie jullie graag.

7

20 december 1996

DE START VAN MIJN LOOPBAAN

Mijn eerste job, bij Proximus, luidde het begin in van een succesvolle carrière in HR en business development, bij American Management Systems, Accenture, Laterio (joint venture van Accenture en De Post), advocatenkantoor DLA Piper, Ernst & Young en Securex.
Ik had een onstuitbare drang om te slagen. Ik was een carrièrebeest. Ik was op de vlucht.

In 2011 werd ik getroffen door een burn-out. Ik werkte te hard, maar diep in mijn binnenste wist ik dat de oorzaak van mijn burn-out elders lag, namelijk bij het onverwerkte trauma dat naar boven kwam.
Die burn-out was het begin van een langdurig transformatieproces, een weg van vallen en opstaan, van nog dieper vallen en toch weer recht krabbelen, elke angst in de ogen kijken, die angst niet langer ontkennen of weigeren.

Succes was er op alle vlak. Althans het succes waarmee onze wereld zich identificeert. Maar wat had ik daaraan? Ik werd er niet gelukkig van. Dat weet ik nu. Ik heb me in allerlei rollen gewrongen, carrière gemaakt, gewerkt als een bezetene, mezelf tientallen keren op dieet gezet, gesport om de perfectie na te streven en mijn uiterste best gedaan om mijn zogenaamd rijkelijk gevuld sociaal leven te onderhouden.

Tot bleek dat alles wat ik in mijn leven gerealiseerd had, slechts één doel diende: mijn bodemloos verdriet verhullen achter dikke lagen van externe vervulling.
Mijn échte succes, het triomfantelijk hoogtepunt in mijn bestaan, heb ik niet in externe identificatie gevonden.

Dat heb ik in mezelf gevonden.

8

IK BEN 13 JAAR OUD EN IK BEN ONGELUKKIG

Tijdens mijn eerste jaar in de middelbare school beleefde ik de hel. In de lagere school was ik altijd de eerste van de klas, met 95 procent op mijn rapport. Ik voelde me thuis in de veilige omgeving van een knus dorpsschooltje.

Toen ik in de nonnenschool in Waregem belandde, zakten mijn punten ineens tot amper 60 procent. Ik werd opzij geduwd. Al mijn klasgenootjes kwamen uit gezinnen van kantoordirecteurs en bedrijfsleiders.

Mijn afkomst was ineens geen bron van geluk meer, maar een vloek.

Het ergste van alles: mijn vader had zijn eerste hartinfarct. Ik herinner me dat ik tijdens mijn eerste examens op elke bladzijde schreef: “Sorry, mijn vader heeft een hartinfarct gehad, ik heb niet kunnen studeren.”

Als gevolg van zijn zwakke gezondheid – hij heeft in totaal drie hartinfarcten gehad – heeft mijn vader zijn boerderij moeten opgeven. Dat heeft hem diep gekwetst. Hij moet zich onmachtig en radeloos hebben gevoeld, omdat hij niet meer voor zijn gezin kon zorgen.

Vandaag weet ik dat veel meisjes van 13 zich slecht in hun vel voelen. Wanhopig. Op zoek naar zichzelf. De sociale druk is alleen maar toegenomen. Soms met noodlottige gevolgen. Ik hoop dat ik jonge meisjes én jongens kan inspireren. Zet door, hoe slecht het er ook uitziet. Je komt er wel doorheen. Geloof me, je kan echt wel geluk in je leven vinden.

9

IK BEN ANDERHALF JAAR OUD EN BELEEF EEN VRESELIJK ONGEVAL

Mijn ouders hebben een zwaar auto-ongeval gehad toen ik als anderhalf jaar oude baby bij hen in de wagen zat. Ik ben door de ruit gevlogen. Mijn gezicht zat vol glasscherven, mijn mond stond scheef, mijn bovenlip was zo goed als verdwenen.

Ik heb er littekens in mijn gezicht aan overgehouden. Dankzij plastische chirurgie zijn die littekens grotendeels weggewerkt, maar ik zie nog steeds de sporen van mijn vroegere pijn wanneer ik in de spiegel kijk. Gelukkig heb ik nooit last gehad van een negatief zelfbeeld.

Mijn ouders hebben zich hun hele leven schuldig gevoeld voor dat ongeval. Ze vonden dat ze mij een vreselijk onrecht hadden aangedaan.

4

8 november 2014

IK STAP IN HET HUWELIJKSBOOTJE

De mooiste dag van mijn leven. Een cliché, maar so be it.

Toen ik in het huwelijksbootje stapte met de man van mijn leven, stapten we samen uit het zakenleven. Het rationele leven maakte plaats voor het echte leven, dat van het gevoel.

Doordat ik eerst van mezelf moest leren houden, had ik lange tijd vastberaden neen gezegd tegen elke man die mij niet waard was. Tot het universum mij na vijf jaar als single de grootse, puurste vorm van liefde schonk die een mens zich wensen kan.

Door het ervaren van onze grootse liefde, groeide de intentie om onze levenslessen in persoonlijke groei te delen met de wereld, opdat elke mens dat soort geluk zou mogen ontdekken.

5

25 september 2014

MIJN LIEVE MOEDER OVERLIJDT

Vier jaar nadat ze de diagnose dementie had gekregen, overleed mijn lieve moeder.

Toen ze op 65-jarige leeftijd de eerste tekenen van de ziekte van Alzheimer vertoonde, heb ik samen met mijn zus beslist om voor haar te zorgen. Ik heb die zorgen op mij genomen tot aan haar dood. De innerlijke strijd tegen haar ziekte, tegen een tweede traumatisch einde van mijn tweede ouder, was hartverscheurend.

Ik was de uitputting nabij maar het leren accepteren van wat het leven ons toebedeelt, heeft me verrassende inzichten en nieuw geluk opgeleverd.

Om mijn verdriet aan te pakken, wilde ik het verhaal over mijn moeder schrijven. Al doende kwam ik tot het besef dat mijn strijd tegen de aftakeling van mijn moeder direct gekoppeld was aan de innerlijke strijd die ik stilzwijgend voerde tegen mijn vaders onverwachte heengaan.

Mijn moeder heeft de zelfmoord van mijn vader nooit verwerkt. Ze bleef lachen, maar ik herkende dat.

Zo heb ik het ook altijd gedaan. Tot ik besliste om mijn leven volledig anders aan te pakken dan mijn ouders me hebben voorgedaan, en ik het verwerkingsproces van beide trauma’s ben aangegaan door erover te schrijven en daardoor de pijn recht in de ogen te kijken.

6

3 januari 1997

MIJN VADER BEROOFT ZICH VAN HET LEVEN

De dag dat alles veranderde. Al heb ik dat lang ontkend.

Meer dan 20 jaar na de feiten heb ik de zelfmoord van mijn vader eindelijk een plaats kunnen geven. Ik heb er 20 jaar niks over kunnen zeggen. Geen woord. Ik kon het woord “zelfmoord” niet aanhoren, laat staan uitspreken.
Dat kan ik nu wel. Een grootse overwinning.

Of ik zijn dood helemaal verwerkt heb? Ik denk dat zo’n hartverscheurend verlies nooit volledig kan weggegomd worden. De barst blijft. Maar het beheerst mijn doen en laten niet meer. Ik heb zelf controle genomen over mijn leven.

Pas tijdens het schrijven van Het Einde Is Nu ben ik boeken beginnen lezen over zelfmoord. Ik herinner me nog mijn eerste boek over zelfmoord, van Joost Zwagerman. Ik zie me nog zitten in de tuin. Het was verschrikkelijk, ik voelde elke pijnscheut als gebeurde het gisteren. Ik zat nog helemaal in het begin van mijn lang uitgesteld rouwproces.

Sindsdien heb ik me verdiept in het onderwerp. Met de foundation Dot Your İ probeer ik zelfmoord bij de wortels aan te pakken en begeleiding te organiseren voor nabestaanden, die een zeer belangrijke risicogroep zijn om zelf te sterven aan zelfdoding.

Een verklaring voor mijn vaders zelfmoord?
We hebben enkel een briefje gevonden waarop stond: ik ben ik de garage. Ik zie jullie graag.

7

20 december 1996

DE START VAN MIJN LOOPBAAN

Mijn eerste job, bij Proximus, luidde het begin in van een succesvolle carrière in HR en business development, bij American Management Systems, Accenture, Laterio (joint venture van Accenture en De Post), advocatenkantoor DLA Piper, Ernst & Young en Securex.
Ik had een onstuitbare drang om te slagen. Ik was een carrièrebeest. Ik was op de vlucht.

In 2011 werd ik getroffen door een burn-out. Ik werkte te hard, maar diep in mijn binnenste wist ik dat de oorzaak van mijn burn-out elders lag, namelijk bij het onverwerkte trauma dat naar boven kwam.
Die burn-out was het begin van een langdurig transformatieproces, een weg van vallen en opstaan, van nog dieper vallen en toch weer recht krabbelen, elke angst in de ogen kijken, die angst niet langer ontkennen of weigeren.

Succes was er op alle vlak. Althans het succes waarmee onze wereld zich identificeert. Maar wat had ik daaraan? Ik werd er niet gelukkig van. Dat weet ik nu. Ik heb me in allerlei rollen gewrongen, carrière gemaakt, gewerkt als een bezetene, mezelf tientallen keren op dieet gezet, gesport om de perfectie na te streven en mijn uiterste best gedaan om mijn zogenaamd rijkelijk gevuld sociaal leven te onderhouden.

Tot bleek dat alles wat ik in mijn leven gerealiseerd had, slechts één doel diende: mijn bodemloos verdriet verhullen achter dikke lagen van externe vervulling.
Mijn échte succes, het triomfantelijk hoogtepunt in mijn bestaan, heb ik niet in externe identificatie gevonden.

Dat heb ik in mezelf gevonden.

8

IK BEN 13 JAAR OUD EN IK BEN ONGELUKKIG

Tijdens mijn eerste jaar in de middelbare school beleefde ik de hel. In de lagere school was ik altijd de eerste van de klas, met 95 procent op mijn rapport. Ik voelde me thuis in de veilige omgeving van een knus dorpsschooltje.

Toen ik in de nonnenschool in Waregem belandde, zakten mijn punten ineens tot amper 60 procent. Ik werd opzij geduwd. Al mijn klasgenootjes kwamen uit gezinnen van kantoordirecteurs en bedrijfsleiders.

Mijn afkomst was ineens geen bron van geluk meer, maar een vloek.

Het ergste van alles: mijn vader had zijn eerste hartinfarct. Ik herinner me dat ik tijdens mijn eerste examens op elke bladzijde schreef: “Sorry, mijn vader heeft een hartinfarct gehad, ik heb niet kunnen studeren.”

Als gevolg van zijn zwakke gezondheid – hij heeft in totaal drie hartinfarcten gehad – heeft mijn vader zijn boerderij moeten opgeven. Dat heeft hem diep gekwetst. Hij moet zich onmachtig en radeloos hebben gevoeld, omdat hij niet meer voor zijn gezin kon zorgen.

Vandaag weet ik dat veel meisjes van 13 zich slecht in hun vel voelen. Wanhopig. Op zoek naar zichzelf. De sociale druk is alleen maar toegenomen. Soms met noodlottige gevolgen. Ik hoop dat ik jonge meisjes én jongens kan inspireren. Zet door, hoe slecht het er ook uitziet. Je komt er wel doorheen. Geloof me, je kan echt wel geluk in je leven vinden.

9

IK BEN ANDERHALF JAAR OUD EN BELEEF EEN VRESELIJK ONGEVAL

Mijn ouders hebben een zwaar auto-ongeval gehad toen ik als anderhalf jaar oude baby bij hen in de wagen zat. Ik ben door de ruit gevlogen. Mijn gezicht zat vol glasscherven, mijn mond stond scheef, mijn bovenlip was zo goed als verdwenen.

Ik heb er littekens in mijn gezicht aan overgehouden. Dankzij plastische chirurgie zijn die littekens grotendeels weggewerkt, maar ik zie nog steeds de sporen van mijn vroegere pijn wanneer ik in de spiegel kijk. Gelukkig heb ik nooit last gehad van een negatief zelfbeeld.

Mijn ouders hebben zich hun hele leven schuldig gevoeld voor dat ongeval. Ze vonden dat ze mij een vreselijk onrecht hadden aangedaan.