[et_pb_section bb_built=”1″ _builder_version=”3.10″ background_image=”https://www.anianataelman.com/wp-content/uploads/2018/07/open-boeken-20.png” parallax=”on” parallax_method=”off”][et_pb_row _builder_version=”3.10″ background_color=”#ffffff” custom_padding=”|30px||30px” filter_opacity=”95%” custom_css_main_element=”background-color : rgba(255, 255, 255, 0.6);”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text _builder_version=”3.10″ text_font_size=”18px” text_font=”Roboto|200|||||||” text_text_color=”#000000″ header_font=”Roboto|700|||||||” header_letter_spacing=”7px” header_line_height=”1.7em” header_4_line_height=”1.7em” header_2_font=”Roboto||||||||” header_3_font=”Roboto||||||||” header_4_font=”Roboto||||||||” border_radii=”|0px|0px|0px|0px” border_width_bottom=”1px” border_color_bottom=”#c4a26e”]

Mijn Debuut

 

Ik heb mijn eerste manuscript geschreven.

Die Mount Everest beklimming heb ik alvast overleefd.

Overleefd mag dan wel voor sommigen overdreven in de oren klinken, maar voor mij was het exact dát.

Omdat het échte verhaal, dat vanuit mijn hermetisch afgesloten ziel wilde uitbreken, pas het levenslicht kon zien nadat íkzelf moedig de eindeloos lange vloed van pulserende contracties uit mijn diep weggedrukt verleden toeliet, en een voor een verwerkte.

Drie jaar lang, ging ik elke dag voor minstens acht uur in therapie met mezelf. Het was een gekkenwerk, maar noodzakelijk wilde ik mijn nieuwe levensmissie tot vervulling brengen. Het is namelijk nooit mijn intentie geweest om zomaar eventjes voor de lol een boekje te schrijven, dat op de markt te gooien en te kijken wat ermee gebeurt. Ik heb mijn gezondheid (en zoveel meer) gegeven om tot hier te geraken. Ik heb een missie en wil dan ook de impact creëren die ik van bij aanvang heb vooropgesteld.

In 2010 ontwaakte mijn moeder woest en bruusk in een leven vol angsten, psychoses en aftakeling. De diagnose was de ziekte van Alzheimer. Ik kon een trilogie schrijven over de dagdagelijkse Alzheimer perikelen, maar ik deed het niet omdat die ellende werkelijk elke beschrijving tartte en ik nauwelijks zelf nog rechtstond, laat staan dat ik elke verwoestende emotie nogmaals zou kunnen beleven door ze uit te schrijven. Ruim drie jaar lang heb ik onverzettelijk weerstand geboden tegen mijn moeders ziekte, ronduit geweigerd te aanvaarden dat mijn moeder elke dag een beetje meer doodging. De strijd in mezelf was onmenselijk heftig tot de werkelijke reden achter mijn monsterlijk gevecht plots kristalhelder werd.

Dat en zoveel meer beschrijf ik in mijn autobiografisch debuut.

Door zelf mee te maken wat mensen met dementie en hun geliefden moeten doorstaan, kan ik mijn levenservaringen niet zomaar in het niets laten vergaan.

Niets kan voor niets geweest zijn.

Dát is mijn levensmotto.

Ik wil de mensheid helpen.

Ik wil de vele andere gedupeerden wereldwijd een hart onder de riem steken.

Ik wil mijn verhaal in de wereld brengen – puur, authentiek en recht uit het hart – zodat familieleden en vrienden van mensen met dementie zich erkend voelen in hun leed, zich nooit zo eenzaam hoeven te voelen zoals ik me heb gevoeld omdat ik los van mijn zus, niemand rond me had die ook maar een fractie van mijn smart kon vatten.

Ik wil helende impact creëren, waar ook ter wereld, door mijn zelf-gezochte en zelf-gevonden weg naar bevrijding te delen met wie zoekend is.

Ik wil diezelfde mensen motiveren om – veel sneller dan ik zelf gedaan heb – de sleutel te vinden die nodig is om zo lang mogelijk van een rustig en harmonieus samenzijn met hun geliefden te genieten.

Nu ik dit schrijf, krijgt er om de vier seconden iemand ter wereld dementie en wetenschappers schatten dat er tegen 2030 zo’n 74,7 miljoen mensen in onze maatschappij aan deze ziekte zullen lijden.

Het gevoel verteert me wanneer ik denk aan die miljoenen mensen die – misschien net als ik – geen greintje begrip zullen krijgen van hun medemens voor hun dagelijkse overrompelingen in de hel van het bestaan en even kil aan hun lot zullen overgelaten worden als ik.

De ziekte blijft een taboe in onze samenleving en de onwetenden aanschouwen dementie als zou het slechts ‘een beetje vergeten’ zijn.

Er is werk aan de winkel.

Lotgenoten moeten door échte ervaringen vooruit geholpen worden.

Mijn manuscript lijkt in niets op het zoveelste boek rond het thema Alzheimer of dementie waarin wetenschappelijke (mogelijke) doorbraken worden uiteengezet of waarin slechts de gevolgen van de ziekte in kaart worden gebracht.

Dat boek van mij is helemaal anders!

Tijdens mijn dagdagelijkse hel heb ik zelf doelbewust naar heilzame boeken gezocht. Welk werk ik er echter ook op nasloeg in de Nederlandstalige of Engelstalige literatuur, geen enkel boek schonk me de voldoening die ik nodig had om me beter te voelen.

Omdat geen enkel werk over het échte drama van de ziekte schrijft.
Omdat geen enkel werk de werkelijkheid van de waanzin beschrijft.
Omdat geen enkel werk de woede, de weerstand, de pijnscheuten in z’n brutaalste vorm beschrijft.
Omdat geen enkel werk uiteindelijk hoop en redding biedt.

Ik beschouw mijn levensmissie nog omvangrijker dan dat.

Bovenop mijn hoogsteigen triomf na de bikkelharde strijd tegen m’n moeders ziekte; bovenop mijn uiteindelijke bevrijding tijdens de ellenlange zoektocht naar een vorm van sereniteit in m’n hel, wens ik een bron van inspiratie te zijn; wens ik een helpende hand te bieden aan ieder mens die zoekend is, die smacht naar dat moment van verademing, van ultieme verlossing in wat voor gevecht of hel die zich ook bevindt. Mijn verhaal is universeel. Omdat we nu eenmaal allemaal naar hetzelfde op zoek zijn.

Nu wil ik aan de slag, ga ik aan de slag.

Mijn levensmissie begint nu.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]