Lieve lezer,

Dromen zijn er om werkelijkheid te worden; waarom zouden ze ons hoofd anders blijven gek maken?

Het enige wat nodig is om dromen werkelijk te laten manifesteren is volharden in dat onstilbaar vertrouwen, in dat onwankelbaar geloof dat elk ideaal wel degelijk op z’n tijd naar ons toekomt.

In mijn professioneel verleden stond ik geregeld op kleine en grote podia om kleine en grote groepen te dynamiseren, te modereren of om een thematische voordracht te geven. 

En hoewel ik elke keer de gekende op-stap-spanning in maag en darmen voelde zinderen, droomde ik van bij mijn eerste publiekelijke applaus om ooit op het meest begeerde podium ter wereld te mogen staan, om ooit een boodschap te mogen brengen waarbij de ganse wereld meeluistert en meekijkt.

Niet alleen is die grootse droom uiterst onverwacht werkelijkheid geworden, de boodschap die ik brengen zal is bovendien mijn eigen geleefd en authentiek uitgeschreven verhaal. Zover had ík toen zelfs niet durven denken.  

Mijn verhaal is nog niet eens in boekvorm op de markt verschenen, en toch sta ik wel degelijk op het fel gegeerde TEDx podium op 16 december aanstaande.

Wat me te doen staat op deze razendsnel naderende hoogdag, is echter zoveel moeilijker dan iemand zich ook kan inbeelden: die dag spreek ik uit wat ik twintig jaar lang niet in de mond heb kunnen nemen.

Ja, ik breng mijn eigen verhaal; en ja ik heb drie jaar lang gewerkt om mijn innerlijk gevecht tegen de ziekte van alzheimer bij mijn veel te jonge moeder neer te pennen, maar daarom wordt het uitspreken ervan nog altijd niet makkelijker. Lotgenoten met échte trauma’s zullen de moeilijkheidsgraad hiervan begrijpen.

De ware reden achter het verwoestende innerlijke gevecht tegen mijn moeders’ ziekte, achter de uitputtende last die elke crisis in Huize Taelman met zich meebracht, lag heel diep opgeborgen in de krochten van mijn ziel waar geen mens ooit bij kon.

Elke pijnscheut die monster Alzheimer me liet voelen, ervoer ik dubbel zo heftig omdat zijn oorsprong in mijn eeuwig verzwegen, en totaal onverwerkt verleden lag.  

Elke crisis van angst – die de ziekte zo eigen is – werd kolossaal uitvergroot omdat die me onbewust terugbracht naar het hellevuur van toen.

Het is dat eeuwigdurend, tergend lang schrijfproces dat élke onverwerkte pijnscheut naar boven heeft gestuwd en één voor één heeft blootgelegd.

Dat dit schrijfproces moordend was, hebben velen letterlijk ervaren. Ik heb me namelijk uit zelfbehoud moeten afsluiten van de buitenwereld om deze klus te klaren. Het was geenszins mijn intentie om deze zwarte bodem van mijn verhaal openbaar te maken vooraleer mijn boek werkelijk in de vitrines van elke boekhandel zou liggen. 

Maar het TED podium opgaan, en slechts de bovenste laag van mijn verhaal vertellen, is onmogelijk.

Ik schrijf échte verhalen, gegrepen uit het échte leven, en als gevolg zal ik in volle échtheid dat podium opkomen en mijn verhaal voor het eerst in twintig jaar aan de buitenwereld verkondigen.  

Enkel mijn man weet wát me echt te doen staat, omdat enkel híj het diepe vallen en telkens weer opstaan tijdens mijn schrijfproces heeft meebeleefd. Zonder hem was dat boek er trouwens nooit gekomen. Duizend keer liever had ik het duizend keer in de Noordzee gegooid.

Het is alweer dankzij mijn echtgenoot, het grootste wonder in mijn leven, dat ik aldus deze grootste sprekersdroom  ‘kan’ waarmaken.

Zonder ultieme verwerking van mijn immens groot trauma, zou ik nog altijd in angstige ontkenning leven, zou ik nog altijd geen woord over mijn verleden over mijn lippen krijgen en zou ik bij de minste opmerking van anderen – uit onwetendheid of uit wezenloos onbegrip voor echte smart – zijn blijven afsterven, telkens een beetje doodser, zoals ik me twintig jaar lang van binnen heb gevoeld.

Na twintig jaar strijd, en een tergend zwaar verwerkingsproces, stap ik op 16 december aanstaande puur en echt de schijnwerpers in, en neem ik voor het eerst de pijnlijkste woorden uit mijn bestaan in de mond.   

Hartelijke groet,

Aniana