Vijfentwintig september.
Vandaag is het vier jaar geleden dat mijn moeder overleed. Exact zes weken voor ik in het huwelijksbootje ging treden met mijn zielsgeliefde.
Een mens zou voor minder sprakeloos achterblijven.

Daarom heb ik vandaag ook geen woorden meer.
Ik herschreef al drie jaar lang zo’n 160.000 woorden over mijn moedertje, een prachtvrouw die extreme liefde en extreem leed in haar leven heeft gekend.
Vandaag schrijf ik geen column.
Maar deel de laatste woorden die ik haar luidop voorlas tijdens haar uitvaartmis.

Liefste moederke

Zoveel pure, onvoorwaardelijke liefde voor jou.
Zoveel pure, onvoorwaardelijke liefde van jou.

Liefde voor onze papa en jouw twee meisjes, voor je kleinkindje …
Liefde voor je ouders …
Liefde voor jouw broer en zus …
Liefde voor de vele mensen in je leven … 

Jij leefde énkel om anderen lief te hebben. 

Al dat gedoe in onze maatschappij om de beste, de slimste, de meest succesvolle te zijn.
Het liet jou helemaal koud.
Jij wilde enkel ‘graag zien’.
Het is wél zo dat je op elk feest ‘de mooiste’ wilde zijn.
En ik was dan ook telkens zo ongelooflijk fier op je.
Ik herinner me nog dat zus en ik als twee kleine kindjes bij oma en opa mochten gaan slapen want jullie moesten nog maar eens naar een trouwfeest. En ik liep voor … deed de deur open en riep naar oma: ‘Kijk eens naar mama, zo’n wondermooie prinses!’
Je was dan ook gekleed in een feestelijke roze zijden jurk alsof je naar een bal in Monaco vertrok.

Iedereen die met jou in aanraking kwam heeft jouw liefde, jouw warmte ervaren.
Altijd met die hemelse glimlach op jouw gezicht.

Het moet gezegd worden: jij kòn gewoon niet NIET liefhebben!
Jij ‘bent’ Liefde!

Het leven heeft jou zoveel moois gegeven, jij gaf liefde maar kreeg ook zoveel liefde terug.
Je bent opgegroeid in een heel warm nest. Ik herinner me zovele verhalen over jouw kindertijd, over jouw opvoeding, over jouw schooltje op ‘t veld, over de eenvoud en warmte waarin je bent groot gebracht … puur geluk is dat!

Het leven had nog meer van dat moois in petto … je werd smoorverliefd op die grote, knappe man … onze papa … de liefde van je leven.
Man, wat was die liefde groots en puur! 

Zus en ik zijn dan ook niet gewoon jullie twee kinderen, we zijn de vruchten van jullie grootse liefde en dàt maakt alle verschil!

Toen ik pas ruim een jaartje oud was, verloor je mij bijna in dat verdomde auto ongeval. Maar ik gaf me niet gewonnen; ik bleef bij jullie. 

Wat waren we toch zo’n innig gezin waar liefde en ‘zorg voor elkaar’ centraal stonden. Een prachtige kindertijd, een jeugd met tonnen onvoorwaardelijke liefde. Werkelijk uniek.

Het tij begon te keren toen papa zijn eerste hartinfarct kreeg, en sloeg helemaal om toen hij enkele jaren later besliste dat ons leven er vanaf dat moment radicaal anders zou uitzien.
Die pijn was niets ontziend, genadeloos, barbaars.

Zo sterk dat jij bent, moederke, zo sterk!
Jij bent doorgegaan voor ons.
Je kon niet anders, maar je moet het verdomme maar doen.
Ik weet, wij weten, dat ze jou dat nog niet allemaal zouden nadoen!
Mateloos respect!

Het dragen van díe helse pijn moet het begin geweest zijn; het begin van die mensonwaardige ziekte die verraderlijk jouw en ons leven kwam binnensluipen.

Die mensonterende ziekte lachte ons telkens vierkant uit, wat wij ook deden of probeerden, dementie wint elk gevecht.
Het is zo oneerlijk hoe jij, zo’n prachtige, stralende vrouw veranderde in een schrale schim van jezelf. 

Hoe verloren je ook was in jouw wereldje, toch bleef je ons tot je laatste dagen herkennen.
Elke week, als je ons zag aankomen, was je een paar seconden hemels gelukkig.
Dàt op zich is een mirakel voor ons en een godsgeschenk voor jou.

Afscheid nemen kan ik niet, afscheid nemen doe ik niet …
Dit is niet het einde, er is geen einde… 

Je leeft verder in ons, met ons, door ons … en ik voel je overal.

Je dacht waarschijnlijk: ‘Ik ga niet nog eens alleen naar het huwelijk van mijn oudste dochter, ik wil samen bij onze papa zijn om dat feest te beleven’.

Wel, … gelijk heb je! 

Jullie zullen er zijn want jullie blijven allebei leven in ons, met ons, door ons …

Tot weerziens lieve mama … geef papa miljoenen knuffels.

9 Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Schrijf je in

... en beleef alles mee in avant-première.

Taalkeuze Brief

Check even je mail om je inschrijving te bevestigen.

Pin It on Pinterest

Share This