Alice in Wonderland zei het al: ‘Weet je wat er mis is met onze wereld? Iedereen is op zoek naar een magische oplossing voor zijn problemen, maar iedereen weigert in magie te geloven!’

We zijn vandaag 16 augustus. 18h43. Ik zit opnieuw te schrijven onder de grote eikenboom in onze tuin. De natuur schenkt me een avondgloren dat ik eerder midden september zou verwachten. Een goudgele gloed besprenkelt het gazon met glamoureuze fonkelingen en het lijkt wel of elke grasspriet concurreert met zijn buur om de spetter van de avond te zijn. Een vlucht eenden kwaakt zich een weg door de zwoele lucht, recht de oranje-gele vuurbol tegemoet.

Ik geloof wel degelijk in magie; het is vindbaar in elke vorm van leven. En eenmaal dat bewustzijn er is, kunnen we onze ogen verder openen voor hetgeen dat voor zovelen onzichtbaar blijft. Een onverwachte wending, een antwoord dat zich zomaar onvermoed aandient. Ook dat is magie. 

Het overkwam me enige dagen geleden nog. Ik gooide een vraag op Twitter: ‘Hoe scheidt je in hemelsnaam het kaf van het koren bij je zoektocht naar een top redacteur?’ De rest van mijn tweet behoefde geen verdere uitleg: ik was effectief zelf op zoek naar zó’n exemplaar. Het internet en magazines over schrijven bulken dan wel van ettelijke schrijfcoaches, schrijfcursussen en schrijfadviseurs maar het lijkt me nogal sterk moest elk van hen even top zijn, zoals ik vooropstel.

Binnen het uur werd ik op verschillende manieren benaderd; tweets, mails en telefoontjes. Elk van hen leek me – ongelooflijk maar waar – interessant genoeg om verder uit te diepen. Moest iemand me (nog eens) zeggen dat Twitter slechts bezigheidstherapie is, dan mag die mij grif uitleggen hoe ik snéller aan een resem van kwalitatieve contacten was gekomen.

Finaal koos ik er drie uit die nog een extra live test moesten ondergaan; ofwel een proefredactie van mijn eerste hoofdstuk, of een persoonlijk gesprek waarbij ik als ervaren rot in het selectievak tijdens wat lijkt op een informele babbel, elke vorm van nuttige informatie vergaar om mijn finale keuze te maken.

Na de nodige onderhandelingen besliste ik in zee te gaan met Enno de Witt; zelf schrijver – een uiterst belangrijk criterium voor me – en doorgewinterd redacteur van verschillende boeken waaronder enkele de Bestseller 60 – en zelfs de respectievelijke Top 10 – haalden. Bovendien werkt hij ook als journalist, onder meer voor Boekblad, het vakblad bij uitstek. Tot daartoe de noodzakelijke kwaliteitscontrole. Nog van groter belang is voor mij de persoonlijke factor. Enno zei dan wel lachend dat we niet per se vrienden moeten worden zouden we samenwerken, maar ik zou nooit voor een samenwerking opteren wanneer de klik met de persoon in kwestie ontbreekt. 

Fantastisch nieuws dus, maar het wordt nog beter.

Enno heeft als auteur zelf een literair agent – net díé agent aan wie ik mijn manuscript niet heb opgestuurd, de meest bekende op de markt – en zal er binnen onze deal voor zorgen dat mijn manuscript met proposal eerstdaags in zijn handen belandt. Moest die agent (om een of andere bizarre reden) geen interesse hebben, zal Enno mij verder introduceren binnen zijn uitgebreid netwerk van uitgeverijen tot we samen de gepaste partij voor me vinden. En ondertussen, terwijl ik vandaag voor twee weken op vakantie vertrek, werkt Enno verwoed verder om mij tegen midden september de eerste geredigeerde versie van mijn volledig manuscript te bezorgen; en dat vind ik zelf best spannend, moet ik toegeven.

Ik ben dus in een mum van tijd zeven stappen vooruit. 

En dat maakt me dolgelukkig.

Tuurlijk zijn er nog verschillende bochten te nemen en heuvels te beklimmen vooraleer ik mijn handtekening zal zetten bij de uitgever die – gezien mijn wilde PR ideeën – als yin en yang bij me past maar deze ontwikkeling betekent voor mij al magie in overvloed.

Als we de strijd maar even loslaten, dan komt werkelijk alles wat we nodig hebben naar ons toe.

In magie moet je durven geloven, alleen dan krijg je haar gloed werkelijk te zien.