Hier ben ik dan.
Teruggekeerd onder de levenden, na drie jaar moedwillig onderduiken in een als een woeste oorlog aanvoelende schrijfcocon.
Een nieuwe ik.
Getooid in een gloednieuw menselijk jasje.
Een andere ik.
Vroeger zakenvrouw; nu debutant-schrijver.
Een herboren ik.
Destijds in woeste strijd met mijn bestaan; nu verbonden met de schoonheid van het leven.

Maar wie is deze nieuwe ik dan wel?

Wanneer mensen zichzelf voorstellen wordt er veelal hovaardig gestrooid met allerhande titels, promoties en internationale carrières.
Ze zijn wat ze doen.
Ook ik zou het kunnen hebben over de transitie vanuit mijn voormalig zakelijk leven, over het succes dat aan de buitenkant zichtbaar was; het succes waarmee onze wereld zich identificeert.

Maar wát zegt dat over mij?
Over de échte mij?

Ik ben mezelf zó lang kwijt geweest.
Dat weet ik nu.

Een trauma uit mijn jeugd heeft me onbewust op dat dwaalpad geramd.
Sinds de dag waarna mijn leven nooit meer hetzelfde was, heb ik me in allerlei rollen gewrongen, carrière gemaakt in het zakenleven, gewerkt als een bezetene voor de glorie van anderen, mezelf tientallen keren op streng dieet gezet, mezelf als spring-in-’t-veld geprofileerd, gesport om de perfectie na te streven, en constant in de weer geweest om mijn zogenaamd boeiend, rijkelijk gevuld sociaal leven te onderhouden.
Kortom, het perfecte leven aan de buitenkant.

Tot bleek dat álles wat ik in mijn leven gerealiseerd had uiteindelijk slechts één doel diende: mijn bodemloos verdriet verhullen achter dikke lagen van externe vervulling.

Mijn écht succes, mijn triomfaal hoogtepunt in mijn bestaan, was echter níet in externe identificatie te vinden.
Dat heb ik in mezelf gevonden.

De strijd was bikkelhard. Eindeloos.
Het was een proces van vallen en opstaan, van nog dieper vallen en toch weer recht krabbelen, doorzetten, elke angst diep in de ogen kijken en die niet langer ontkennen of weigeren te zien, elk masker durven afgooien en m’n zelfpijnigende strijd tegen het leven voor eens en voor altijd staken.
Dat proces heeft twintig jaar op zich laten wachten en is pas écht in gang gezet wanneer ik voor het eerst in m’n leven ging schrijven en een eerste boek over mijn innerlijk gevecht wilde baren.

Dát is wat mij écht maakt.

Dát is wat ik van mezelf naar mijn lezerspubliek wil transponeren.
Omdat ik een wereld gewaarword waarin elk individu hartstochtelijk op zoek is naar authenticiteit, puurheid en échtheid.

Daarom schrijf ik!

Ik ambieer mijn lezers te inspireren met rechtstreeks uit het echte leven gegrepen verhalen en beoog de mensheid te prikkelen met sprankjes hoop, met verkwikkende aha-momenten en met de bevrijdende revelatie dat de zon wel degelijk achter het grauwe wolkendek van dagelijkse lasten straalt.